نماز اوّل وقت وسط جنگ

ابن عباس مى ديد كه حضرت على عليه السّلام گاهى در وسط جنگ به آسمان نگاه مى كند.

جلو آمد و پرسيد: چرا به آسمان نگاه مى كنيد؟

حضرت فرمود: براى اينكه نماز اوّل وقت از دستم نرود.

گفت: الا ن شما در حال جنگ هستيد. حضرت فرمود:

از نماز اوّل وقت نبايد غفلت شود، حتّى در ميدان جنگ.

ترك جلسه به خاطر نماز

يكى از اديانى كه نامشان در قرآن آمده، «صابئين» هستند كه به حضرت يحيى گرايش دارند وبراى ستارگان تاءثيرى قائلند. نماز و مراسم ويژه اى دارند و هنوز در خوزستان گروهى از آنان هستند.

اين فرقه، رهبرى دانشمند ولى مغرور داشتند كه بارها با امام رضا عليه السّلام گفتگو كرد، ولى زير بار نمى رفت .

در يكى از جلسات، امام رضا عليه السّلام استدلالى كرد كه او تسليم شد و گفت:

اكنون روح من نرم شده حاضرم مكتب تو را بپذيرم، ناگهان صداى اذان بلند شد، امام رضا عليه السّلام جلسه را ترك كرد، مردم گفتند: فرصت حساسى است، چنين فرصتى پيش نمى آيد، امام فرمود: اوّل نماز!

او كه اين تعهّد را از امام ديد، علاقه اش بيشتر شد. بعد از نماز گفتگويش را تكميل كرد و ايمان آورد.

نماز در جلو چشم مردم نه در خفا

امام حسين عليه السّلام روز دوّم محرم وارد كربلا و روز دهم شهيد شد. بنابراين مدّت اقامت حضرت هشت روز بود و مسافرى كه كمتر از ده روز بماند نمازش شكسته است .

نماز دو ركعتى دو دقيقه بيشتر طول نمى كشد، به خصوص در هنگام خطر، امام حسين عليه السّلام نيز روز عاشورا بارها به خيمه ها رفت و آمد داشت و مى توانست نماز ظهرش را در خيمه بخواند، ولى بنا داشت در معركه بخواند. دو نفر از يارانش جلو نماز حضرت ايستادند و سى تير را به جان خريدند، ولى نماز آشكارا برگزار شد نه در خيمه .

آرى ، به صحنه كشاندن نماز يك ارزش است . نبايد در هتل ها، شركت ها، پارك ها، فرودگاه ها، خيابان ها و رستوران ها، نمازخانه در گوشه باشد، بلكه بايد در بهترين مكان و در جلو چشم ديگران نماز اقامه شود، زيرا هر چه از جلوه دين كم شود، به جلوه فساد اضافه خواهد شد.

اگر كاسب ها اوّل وقت كنار مغازه خود اذان بگويند، مشتريان بد حجاب ، خودشان را جمع تر خواهند كرد.

در خدمت خداوند جباري ايستاده بودم ...

نقل شده است كه حضرت سيد الساجدين امام زين العابدين عليه السلام روزي در نماز ايستاده بودند. حضرت امام محمد باقر عليه السلام در آن زمان كودك بودند، و چاه بسيار عميقي نيز در خانه ي آن حضرت بود. حضرت امام محمد باقر عليه السلام به كنار چاه آمد كه نظر نمايد، در آن چاه افتاد. مادر او چون آن حال را مشاهده نمود، به سوي چاه آمد. بر خود مي زد و فرياد مي كرد، استغاثه مي نمود و مي گفت: «يابن رسول الله! فرزندت غرق شد.» و آن حضرت در نماز مطلقاٌ التفات نمي فرمود، و حال آنكه صداي اضطراب فرزند در چاه به گوش آن حضرت مي رسيد. چون بسيار به طول انجاميد، مادر از روي اضطراب گفت: «اي اهل بيت رسالت! دل هاي شما بسيار سنگين است!» باز حضرت التفات نفرمود. چون نماز را با آداب مستحبه تمام به جا آورده، فارغ گرديد، پس نزد چاه آمد و با اعجاز، دست در آن چاه عميق دراز كرد. حضرت امام محمد باقر عليه السلام را بيرون آورد. خنده مي كرد و سخن مي فرمود، و جامه ي آن حضرت تر نشده بود. پس فرمود: «فرزند خود را بگير، اي ضعيفة اليقين به خدا!» مادر حضرت امام محمد باقر عليه السلام از سلامت بودن فرزند خنديد، و از تنبيه آن حضرت به گريه در آمد! حضرت فرمود: «بر شماها ملامتي نيست. نمي داني كه من در خدمت خداوند جباري ايستاده بودم، كه اگر رو از جانب او به ديگري مي گردانيدم و به غير او توسل مي نمودم، روي لطف خويش از جانب من مي گردانيد و به غير از او از كه توقع رحمت مي توان داشت؟»

بحارالانوار جلد 84 صفحه 245 و 246 حديث 36

نماز بی ولای او عبادتی است بی وضو

عيد سعيد و بزرگ غدير را به همه ي شما خوانندگان محترم اين وبلاگ صميمانه تبريك عرض مي كنم.

بد نديدم كه به همين مناسبت از شما دعوت كنم مطلبي را كه سال گذشته در همين ايام روي وبلاگ گذاشتم يكبار ديگر مطالعه بفرماييد و كمي روي آن تامل بفرماييد.

برای مطالعه آن مطلب اینجا را کلیک کنید.

نماز در راءس همه ی عبادات است

در ايام ويژه مثل شب قدر، اعياد اسلامى، و هر شب و روزى كه داراى فضليت و ارزشى است و براى آن دعا و مراسمى مخصوص وارد شده است، مثل شب مبعث، شب ميلاد پيامبر، شب جمعه و شب عيد غدير معمولا نمازهاى مخصوصى هم وارد شده است. شايد نتوان ايّام مقدّسى را پيدا كرد كه در آن برنامه ی نماز نباشد.

وضوي امام حسن عليه السلام

در روايات معتبر وارد شده است كه حضرت امام حسن عليه السلام هنگامي كه متوجه وضوي نماز مي گرديد، مفاصل بدنش مي لرزيد و رنگ مباركش به زردي مايل مي شد! از آن حضرت از علت اين حال سوال نمودند؛ فرمود: حق و لازم است بر هر كس كه نزد خداوند عظيم به بندگي ايستد، آنكه رنگش زرد شود و دنده هايش از بيم او به لرزه در آيد!

بحارالانوار جلد 84 صفحه 265

آري؛ اين است خشوع كساني كه در مرتبه معرفت الهي به كمال رسيده اند و ديگران در هر مرتبه اي از يقين كه باشند به همان ميزان خشوع خواهند داشت. براستي ما به هنگام نماز چگونه ايم؟

تاثير معرفت در حضور قلب و خشوع

هرچه انسان در مراتب يقين و معرفت، كامل تر باشد و عظمت معبود را بيشتر بشناسد، در مقام بندگي خاضع تر و ذليل تر مي شود؛ مي توان گفت حضور قلب در نماز، تابع حالت آدمي است.

در روايات آمده است، هنگامي كه پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) به نماز مي ايستادند، رنگ مبارك آن حضرت از خوف الهي متغير مي شد و از سينه ي آن حضرت صدايي مانند صداي ديگي كه در جوش باشد، مي شنيدند.

همچنين نقل شده است كه چون وقت نماز داخل مي شد، حضرت اميرالمومنين عليه السلام اندام مباركش به لرزه مي آمد، و از رنگ به رنگ مي گرديد! مى پرسيدند: چه مي شود شما را؟ مي فرمود: رسيد هنگام اداي امانتي كه بر آسمان و زمين عرضه كردند، و آنها ابا كردند و ترسيدند كه آن را بپذيرند. آدمي متحمل آن شد - بار تكليف-  پس نمي دانم كه چون متحمل اين بار شده ام، نيك ادا خواهم كرد يا نه!

بحارالانوار جلد 84 صفحه 248

نماز در تمام اديان بوده است

قبل از حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله در آئين حضرت عيسى هم نماز بوده كه قرآن از زبان او نقل مى كند كه خداوند مرا به نماز سفارش كرده است:

«واوصانى بالصلوة»

 وقبل از او موسى بوده كه خداوند به او خطاب مى كند:

«اقم الصلوة لذكرى»

 و قبل از موسى پدر زن او حضرت شعيب بوده كه نماز داشته است :

 «يا شعيب اصلاتك تاءمرك»

 و قبل از همه آنها ابراهيم بوده كه از خداوند براى خود و ذريّه اش توفيق اقامه نماز را مى خواند:

«ربّ اجعلنى مقيم الصلوة و من ذريّتى»

و اين لقمان است كه به فرزندش مى گويد:

«يا بنىّ اقم الصلوة و اءمربالمعروف و انه عن المنكر»

پسر من نماز را بپا دار و امر به معروف و نهى از منكر كن .

جالب آن است كه معمولا در كنار نماز سفارش به زكات مى شود ولى از آنجا كه نوجوان معمولا پول ندارد، در اين آيه در كنار نماز به جاى زكات به امر به معروف و نهى از منكر سفارش شده است .