1. توجه به عظمت بی نهایت خداوند

یکی از راههایی که می توان برای ایجاد توجه قلبی به خداوند و حالت خشوع و خضوع برشمرد، توجه به عظمت بی نهایت خداوند و درک حقارت خویش است. ما باید با مشاهده نعمت های خدا و از راه تصور عظمت آفریدگان و حتی به کمک صورت های خیالی و ذهنی، اندکی از بزرگی خداوند را درک کنیم. چون ما هرقدر به ذهن خود وسعت بدهیم و تصویر بسیار بزرگی از عالم جسمانی در ذهن خود پدید آوریم و با کمک مفاهیم ذهنی و کمک گرفتن از قوۀ خیال، هرقدر بتوانیم عظمت خلقت خداوند را تصور کنیم، درک و تصورمان در برابر عظمت جهان، بسیار حقیر و ناچیز است. عظمت آفرینشی که گاه فاصله بین دو ستاره آن، میلیاردها سال نوری است که ما از درک فاصله یک سال نوری آن عاجزیم، چه رسد به درک میلیاردها سال نوری!

لطفاْ بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

پرستش، عملی است که ما ظاهراً آن را یک نوع خضوع می بینیم، اما عمق زیادی دارد.

پرستش برخاسته از جان است، برخاسته از معرفت است، برخاسته از توجه است، برخاسته از تقدس است، برخاسته از ستایش است، برخاسته از نیایش است، برخاسته از التجا و استعانت است، برخاسته از عشق به کمالات معبود است.

آری، پرستش عملی است در ظاهر ساده، ولی تا مسائل فوق نباشد، آن پرستش از انسان سر نمی زند.

پرستش یعنی دل کندن از مادیات و پرواز دادن روح، پا را فراتر از دیدنی ها و شنیدنی ها نهادن.

پرستش تامین کننده عشق انسانهاست که گاهی با ثنا و ستایش و زمانی با تسبیح و تقدیس و پاره ای اوقات با شکر و اظهار تسلیم، ادب خود را نسبت به پروردگارشان اظهار می دارند.

قبل از شروع نماز، شایسته است انسان لحظاتی ذهن و فکر خود را از امور مادی و آنچه باعث پراکندگی حواس می شود منصرف، و در نماز و توجه به خداوند متمرکز سازد. اگر می خواهد نماز فرادا بخواند، سعی کند جایی را برگزیند که خالی از سر و صدا بوده و نقش ها و تصویرهایی که جلب نظر می کنند وجود نداشته باشد. اگر می خواهد در نماز جماعت شرکت کند، سعی کند به گونه ای در بین جمعیت نمازگزار قرار گیرد که چیزی او را به خود جلب نکند و مزاحم ارتباط او با خداوند نگردد؛ گویی او در بین جمعیت محو گردیده است.

لطفا بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

کیست که خداوند را با اوصاف و کمالات بی پایانش بشناسد، اما سر تسلیم و خضوع فرو نیاورد؟ قرآن از طریق داستانها و تاریخها، نشانه هایی از قدرت و عظمت او را برای ما بیان می دارد.

می فرماید: خداوند به مریمِ بی همسر فرزند داد. رود نیل را برای موسی شکافت و فرعون را در آن غرق کرد. انبیا را با دست خالی بر ابرقدرت های زمان خود پیروز کرد و بینی طاغوت ها را به خاک مالید. اوست که شما را از خاکِ بی جان آفرید و مرگ و حیات و عزت و ذلت شما بدست اوست.

اینک به چند نکته در باب نماز می پردازیم:

1- حقیقت صلوۀ عبارتست از مواصلت میان خداوند و بنده؛ و انسان بدون طهارت شایسته حضور در آن بارگاه نیست؛ پس باید وضو گرفت و با بدنی پاک به نماز ایستاد.

بعضی کارهای ما بر اساس عادت است و برخی برپایۀ فطرت؛ آنچه عادت است هم می تواند با ارزش باشد، مثل عادت به ورزش و هم می تواند بی ارزش باشد، مانند عادت به سیگار. اما اگر امری فطری شد، یعنی بر اساس فطرت و سرشت پاکی که خداوند در نهاد هر بشری قرار داده انجام شد، همواره با ارزش است.

امتیاز فطرت بر عادت آنست که زمان و مکان، جنس و نژاد، سنّ و سال در آن تاثیری ندارد و هر انسانی از آن جهت که انسان است آن را دارا می باشد؛ مانند علاقه به فرزند که اختصاص به نسل و عصر خاصی ندارد و هر انسانی فرزندش را دوست می دارد.

اما مسائلی مانند شکل و فرم لباس یا غذا، از باب عادت است و در زمان ها و مکان های مختلف، متفاوت است. در بعضی مناطق، چیزی مرسوم است که در جاهای دیگر رسم نیست.

مؤمن را به مَثَل کوهی استوار گفته اند که حوادث و تندبادهای روزگار او را از پای در نخواهد آورد. بی گمان، پیوستگی و ارتباط او به مبدأ هستی و مرکز قدرت لایزال و منبع عزت لم یزل، موجب این صلابت و استحکام اعجاب انگیز است.

مومنان زورق دل را در میان دریای پرتلاطم حوادث به ریسمان محکم الهی بسته اند و لذا امواج کوه پیکر آن کوچکترین لرزش و آسیبی به آنان نخواهد رساند.

آری، آنان به یاد خدا دل داده اند و به ذکر پروردگار سر سپرده اند که به چنین آرامش و اطمینانی دست یافته اند.

یکی از بالاترین مصادیق یاد خدا نماز است که اَقِمِ الصَّلوۀَ لِذِکری پرده از این راز برداشته و آدمیان را در روزگار پرغوغا به ویژه در عصر رقابت در میدان تکنیک و صنعت به فضایی آرام بخش فرا می خواند و آهنگ پرطنین اَلا بِذِکرِاللهِ تَطمَئِنُّ القُلوبُ را در گوش جان ایشان می نوازد.

دل آرام گیرد به یاد خدای

و چه خوش گفته اند: زندگی بدون نماز و نیایش چون جامی خالی است که هنگام تولد به لب گرفته و در هنگام مرگ آن را دور می اندازیم.

عبادت، هدف آفرینش ماست. قرآن می فرماید: (وَ مَا خَلَقتُ الجِنَّ وَ الاِنسَ اِلَّا لِیَعبُدونَ)

کارهایی را که انجام می دهیم، اگر برای رضای خدا باشد، عبادت است؛ گرچه مانند کسب و کار، تحصیل علم، ازدواج و یا خدمت به مردم، برای رفع نیازهای خود یا جامعه باشد.