نمازهاي مردود از قول اهل بيت (قسمت پنجم)

نمازي كه عُجب بياورد مردود است. اين نماز بالا نمي رود. در ارسال القلوب اومده: يكي از بزرگان مي گويد: «اگر شب را تا صبح بخوابم و صبح از خوابيدنم پشيمان باشم، بهتر از آن است كه شب تا صبح عبادت كنم و صبح فكر كنم كسي شده ام.»

داري نماز مي خوني كه خاكسار باشي، در نماز به سجده مي ري و به خاك مي افتي، كه متواضع بشي. نمازي كه فكر كني تو رو بالا برده و از بقيه جلو افتادي، مردوده. اوني كه صف اول نماز جماعت مي ايسته و وقتي يه بچه مي ياد بغل دستش مي ايسته، بهش مي گه: «پسرم! اينجا نايست، صف اول يك قداستي داره!» نمازش مردوده،  اِه! قداست داره؟ يعني تو كه ايستادي قداست داري ديگه؟! برو 30 سال نمازت رو قضا كن! همه اش مردوده. حالا اين خوبه، من يادمه بچه كه بودم، براي نماز جماعت كه مي رفتم وقتي صف اول مي ايستادم، يه نفر بود، طوري به من نگاه مي كرد، تازه قابل هم نمي دونست با من حرف هم بزنه، من مونده بودم چي شده؟ آقا! مگه ما چه كار كرديم؟! بي زحمت عزيزان! در صف اول نماز جماعت به دنبال قداست نگرديد. به زور هم كه شده برو صف اول خودت رو جا كن. پيغمبر اكرم (ص) مي فرمايد: «برتري صف اول نماز جماعت بر صف دوم، مانند برتري من است بر امتم.» خيلي مهمه، من ديدم بعضي وقتها صف اول جا داره، اما مي گه: آقا حالا ما صف اول نمي ايستيم! صف اول جاي بزرگترهاست، جاي اونهايي كه گناه كمتر دارن، عزيزم برو بايست، مگه نمي گي گنهكارم؟ صف اول جاي اونهاييه كه بيشتر گناه دارن، بدو برو بايست، معطلش نكن! فرمودند: «اگر مؤمنين مي دونستند صف اول چه خبره، براي اينكه صف اول بايستند روي همديگه شمشير مي كشيدند!» حالا اين كارها رو نكنيد ولي صف اول مهمه. اگر يه نماز جماعتي خلوت هست، يه صف بيشتر تشكيل نديد، صف اول تا اونجايي كه جا هست بايستيد، چرا چهار، پنج صف درست مي كنيد؟ و فرمودند كه از سمت راست هم شروع كنيد.

نمازهاي مردود از قول اهل بيت (قسمت چهارم)

پيشنماز غير محبوب نمازش مردود است. (نكته اجتماعي) مي فرمايند: چهارمين گروه كه نمازشون مردوده، پيش نماز غيرمحبوبه. آقا! شما آدم خيلي خوبي هستي، اما يه جوّي پشت سرت ساختن كه باعث شده شما بي آبرو بشي، محبوبيتت رو از دست بدي، الان اگر تو بايستي در اين مسجد نماز بخوني، 20 نفر مي يان، اما اگه بري و يكي ديگه بياد، 21 نفر مي ياد. از اين مسجد برو. اصلاً نمي خواد نماز جماعت بخوني. برو جاي ديگه نماز جماعت بخون. مي فرمايند: اگر بخواي به هر قيمتي شده، پست نماز جماعتي رو براي خودت حفظ كني، نمازت مردوده. اگر مي بيني يك عده اي مشكل پيدا مي كنند، حالا كار نداريم اينها راست مي گن يا دروغ، تو اگر بري كنار يكي ديگه بياد و يك نفر به تعداد مأمومين اضافه بشه، براي يك نفر هم كه شده تو بايد بري كنار.

نمازهاي مردود از قول اهل بيت (قسمت سوم)

حاقن و حاقب در نماز، نمازشون مردوده. بعضي وقتها يه چيزهاي خيلي ضروري پيش مي ياد كه باعث مي شه عشق، پول، همه چيز يادتون بره. وقتي كه پيش اومد مي گن، اول برو خودت رو راحت كن، بعد بيا نماز بخون.

مي گه: آقا! تا وضو داريم بريم نمازمون و بخونيم تموم بشه بره، يعني چي؟  اين چه مدليه ديگه؟ خودش هم نمي فهمه چي چي خونده.  نه، مي فرمايند:‌ «ملعون مي دانيم كسي را كه از ترس اينكه دوباره وضو بگيرد حاقن و حاقب بايستد نماز بخواند.» پس اين هم قبول نيست. مراقب باشيد! آقا، خوب دوباره برو وضو بگير.

نمازهاي مردود از قول اهل بيت (قسمت دوم)

لقمه ی حرام در نماز ما تأثير داره. پيامبر اكرم (ص) مي فرمايد: «نماز خواني كه حرام خورده، به مال حرام عادت كرده، با اين نمازي كه مي خواند، مثل اين است كه دارد بنايي را بر ريگ بيابان بنا مي كند.» مي دونيد خصوصيت ريگ چيه؟ ريگ رونده هست، راه مي افته و مي ره. اين نماز خون نمازش مردوده. براي اينكه بنايي كه داره مي سازه، اين بنا نمي مونه، مي ره. مواظب باشيد!

نمازهاي مردود از قول اهل بيت (قسمت اول)

امام صادق (ع) مي فرمايند: «آن كس كه بهترين نماز را از نظر خودش مي خواند اما نسبت به اطراف و جامعه اش بي تفاوت است، نمازش مردود است.» (از نظر فقهي، نمازش مردوده) نماز مي خونه اما تو كوچه شون گرسنه هست، نماز مي خونه، اما نسبت به مستضعفين بي تفاوته، نماز مي خونه نسبت به وقايع جامعه بي تفاوته، نماز مي خونه اما براش مهم نيست كه الان تو عراق چي مي گذره. نماز مي خونه بهش ربطي نداره كه الان فلسطيني ها چه بدبختي اي دارند. اين نماز به درد نمي خوره، اين نماز رهباني، نمازي كه در گوشه مسجده و حاصلش بي تفاوتي نسبت به جامعه است، از نظر امام صادق (ع) مردوده.

روح جهادی نماز

نماز خوندن نبايد ما رو از امور اجتماعي باز بداره . خانم فريده مصطفوي دختر حضرت امام (ره) نقل مي كرد از همراهان امام شنيده بود كه وقتي امام رو از قم به تهران منتقل مي كردند كه از اونجا تبعيد كنند،‌ به ساعت نماز صبح خورد. امام به مأموران فرمودند: اجازه بديد يه جايي بايستيم نماز بخونيم، گفتند ما اجازه نداريم، فرمود: پس اجازه بديد وضو بگيرم، تجديد وضو كنم و تو ماشين نماز بخونم، گفتند: باز هم اجازه نداريم. فرمود: بابا! اجازه بديد حداقل تيمم كنم‌ و نماز بخونم. گفتند اجازه اين رو هم نداريم، در رو باز مي كنيم دست هات رو به خاك بغل جاده بزن و تيمم كن! امام (ره) هم همين كار رو كردند. بعد امام (ره) به دخترشون فرموده بودند:‌ “‌نمازي كه اون روز خوندم پشت به قبله بود (چون از قم كه به سمت تهران مي ري، حركت به سمت شمال هست و دقيقاً پشت به قبله مي شه) با اون حالت و با تيمم نمازم رو خوندم، اما اگر دو ركعت نماز مقبول داشته باشم، همين دو ركعت هست.”

چرا ؟ چون در اين نماز روح جهاد دميده شده، حقيقت نماز حقيقتي است كه شما رو بر عليه هر زشتي برمي انگيزاند، بر عليه هر زشتي! نماز خوني نماز خونه كه وقتي نمازش تموم شد، بره و جهاد كنه. حالا چه جهاد اكبر، چه جهاد اصغر.

زینت هایت را در نماز به کار بگیر

آيه 46 سوره كهف مي فرمايد: “المال و البنون زينت الحيات الدنيا ” مي گه: آقا! مال (خونه و زندگيت، پولت، زينت آلاتت)، فرزندانت، همسرت، اون چيزها و يا كساني كه بر اونها ولايت داري، زينت هاي زندگي دنيايي تو هستند. اينها رو بايد داشته باشيد. حالا بيايم اين آيه رو به آيه 7 سوره اعراف وصل كنيم، خوب دقت كنيد! مي فرمايد: ” خُذوا زينتكُم عند كل مسجدٍ ” زينت هاتون رو (كه قبلاً بهتون معرفي كرديم )  در مساجد به كار بگيريد، يعني فرزندانت و اموالت رو با مسجد آشنا كن. برداشتهاي مادي از اين آيه نكنيد، روح معنوي هم داره، در نمازت، در مسجد رفتنت، تنها نباش، زينت هات رو هم با خودت ببر، چطور وقتي مي خواي بري مهموني، زينت هات رو به خودت آويزون مي كني، وقتي مي خواي به مهموني خدا هم بري با زينت برو. خدا دوست داره تو رو با زينت ببينه. مي فرمايند: نماز را با زينت بخوانيد. پيغمبر اكرم (ص) مي فرمايند: “من خوش ندارم زني بدون زينت هايش در نماز حاضر شود.” يكي از معاني اين روايت اين هست: مادر و يا پدري كه داره نماز مي خونه، بچه هاش رو هم بياره كنارش، با هم نماز بخونند. (نماز با منطق، نه نماز با چوب!) پس زينت هايت را در نماز به كار گير!

سوز عاشقی

يكي از چيزهايي كه در نماز خيلي خيلي مؤثره، سوز هست و اون سوزي كه از روح نماز نشأت مي گيره.

سوز يعني چي؟

يكي از اصحاب پيغمبر اكرم (ص) وارد مسجد مي شه، مي بينه مؤمنين دارن از مسجد مي يان بيرون، ( حالا اون زمان كه راديو نبوده و همه صداي اذان رو نمي شنيدند) به نماز نرسيده بود، سوال مي كنه:  نماز تموم شد؟ همه مي گن: بله، تموم شد. خيلي ناراحت مي شه و يه آه بسيار سوزناكي مي كشه. بعد اين قضيه رو خود پيغمبر اكرم (ص) نقل مي كنند، مي فرمايند: شب در عالم خواب هاتفي بر ايشون ندا مي ده كه سوز و آه اين فرد، اونقدر نزد ما ارزش داشت كه به خاطر اين سوز و آه ما اون رو حيات ابدي بخشيديم و نماز همه مصلين اون روز رو به حرمت آه  او قبول كرديم. داستان رو مولوي نقل مي كنه:

شب بخواب اندَر بگفتش هاتفي

كه خريدي آب حيوان شِفي

(منظور شفا بوده كه در ضرورتِ شعري شده شِفي)

حرمتِ اين اختيار و اين دخول

شد نماز جمله ی خلقان، قبول

سوزي كه از فوت عبادت در دل ايجاد مي شه، خيلي باارزشه. هر عبادتي كه از تو فوت شد و تو  سوز داشتي، بدون اون سوز دستت رو مي گيره. دوست داري كه به مكه بري اما نمي توني، ولي سوز داري، بدون رفتي مكه! بدون رفتي زيارت كردي. پس وقتي كه به اين درجه رسيديم كه سوزِ فوت عبادت داشتيم، اين اول عشق بازيه. تا ديروز اگر 10000 تومن ضرر مي كرد اين طوري مي سوخت. اما الان سوختنش فقط براي مسائل معنويه و اين سوز خيلي مهمه.