حدیثی از امام صادق (ع)

حدیثی از امام صادق علیه السلام داریم که فرموده اند:

«بنده چون در نماز قلبش متوجه به غیر از خداوند شود، یا روی یا چشمش را به اطراف بگرداند، حق سبحانه و تعالی او را ندا می کند که: ای بنده ی من! به سوی چه کسی التفات می نمایی؟ آیا التفات به جانب کسی می نمایی که از من بهتر باشد برای تو؟ چون سه مرتبه از او التفات به غیر صادر شود، حق تعالی نظر لطف از او بر می دارد، و بعد از آن، هرگز دیگر نظر به جانب او نمی افکند.»

(بحار الانوار جلد 84 صفحه 241 حدیث 25)

حدیث

از امام باقر علیه السلام نقل شده است که حضرت رسول اکرم فرمودند:

«چون بنده ی مومن به سوی نماز بر می خیزد، خداوند عالم نظر رحمت به سوی او می افکند، و روی لطف و احسان به سوی او می دارد؛ و رحمت او بالای سرش تا آسمان بر او سایه می اندازد، و ملایکه گرد او را احاطه می نمایند تا آفاق آسمان. و حق تعالی ملکی را موکل می سازد، که بر بالای سر او ایستاده، بگوید: اگر بدانی که منظور نظر رحمت کیستی و با که مناجات می کنی، هر آینه به غیر او التفات ننمایی و هرگز از جای نماز حرکت نکنی.»

(بحارالانوار جلد 84 صفحه 241 حدیث 26)

از امام صادق علیه السلام نقل شده است که:

«رغبت به ثواب و ترس از عقاب، در دلی جمع نمی شود، مگر اینکه بهشت بر او واجب می شود. چون متوجه نماز شوی، روی دل خود را به سوی خداوند خود بگردان. به درستی که هر مومنی که در نماز، دل خود را با خدا دارد، خدا دلهای مومنان را به سوی او مایل گرداند؛ و بهشت را نیز از برای او لازم می گرداند.»

(بحارالانوار جلد 84 صفحه 240، حدیث 24)

از امام صادق علیه السلام روایت شده است که فرمود:

 «هر کس دو رکعت نماز بگزارد، و بداند که چه می گوید (یعنی در قرائت و اذکاری که می خواند، متوجه معانی آنها باشد) چون از نماز فارغ شود، بر او گناهی نمانده باشد.»

(بحار الانوار، جلد 84، صفحه 240، ذیل حدیث 22)

همچنین از آن حضرت نقل شده است که:

« به درستی که بالا می برند از نماز بعضی از بندگان، نصف آن را، و از بعضی یک سوم آن را، و از بعضی یک چهارم آن را، و از بعضی یک پنجم آن را. و بالا نمی برند و به درجه ی قبول نمی رسانند، مگر آن قسمتی را که با حضور قلب به جای آورده باشد؛ لیکن بندگان به ادای نمازهای نافله سفارش شده اند، تا به سبب آن نقص های نمازهای واجب را برطرف سازند.»

(بحارالانوار، جلد 84، صفحه 238، حدیث 18)