سجده

امام صادق (ع) می فرمایند نور را در دو چیز یافتم، در گریه و در سجده. يكي از اجزاي نماز كه في نفسه ارزشمنده، سجده است، يعني سجده به تنهايي، و بدون اين كه در نماز باشه، حتي سجده اي كه بدون وضو باشه خيلي ارزشمنده.

بالاترین، عرفانی ترین، با عشق ترین و نزدیک ترین حالت نماز به خداوند سجده است، لذا خود سجده اين قدر شرافت پيدا كرده كه بيرون از نماز هم خودش رو مطرح كرده. سعي كنيد در شبانه روز سجده هاي طولاني داشته باشيد. البته به اندازه نفس خودت، به اندازه ظرفيت خودت، از سه دقيقه مي تونه باشه تا نيم ساعت. به شرط اينكه آخرهاش بابا قوري نبيني! با شوق سجده برو، ثانيه اش هم مهم نيست، مهم اينه كه اون چند ثانيه كه سرت به خاكه با شوق به خاك باشه. مثل نماز امام زمان (عج) كه در جمكران مستحبه، يك كم سجده اش طولانيه، اما شوق داره، ولي بعضي ها اصلاً با فرهنگ سجده بيگانه اند، نمازهاشون هم اصلاً سجده نداره، خيلي سريع مي رن و مي يان. مثل فنر!

روايت هست كه در سجدة بعد از نماز (سجدة شكر) زن يا مرد قشنگ دست رو بخوابونند، تا آرنج و كف دستها به خاك برسه. پاها رو هم بخوابونند تا ساق پا و پشت پا به زمين بچسبه.  در اين سجده اون چيزي كه خيلي كمكتون مي كنه اذكار سجده است كه مهمترينش همون ذكر يونسيه هست، « لااله الا انت سبحانك اني كنت من الظالمين »  خداي من تويي؛ غير از تو هم كسي رو ندارم، خيالت رو هم راحت كنم، من هرچي مي گم الكيه، هرچي مي گم گردن تو مي ندازم، اونم الكيه، سبحانك اني كنت من الظالمين، من خودم به خودم بد كردم.