وای بر نمازگزاران!

حتماً شنیده اید این آیه قرآن را که می فرماید: «فَوَیلٌ لِلمُصَلینَ ٭ الَذینَ هُم عَن صَلاتِهِم ساهونَ» یعنی «واي بر نمازگزاران، اونهايي كه نمازشون رو سبك مي شمرند.»

یکی از گروههایی که جزو سبک شمارندگان نماز به حساب می آیند كساني هستند كه مسائل نماز رو بلد نيستند و نمي رن ياد بگيرن. طرف شصت سال سن داره مي گم تسبيحات اربعه رو بگو، مي گه: سپحانَ الله. بعد از اين همه سال هنوز مي گه: سپحانَ الله.  مي گم: آقا! سبحان الله. مي گه: ياد نگرفتيم ديگه.‌ يعني چي ياد نگرفتي؟ اين بلد نبودن مسائل نماز يه چيز ديگه رو مي رسونه. واجبه. بريد ياد بگيريد. خب خيلي بده كه من و شما هنوز مسائل مربوط به نماز رو در رساله نخونديم. هنوز نمي دونيم سجدة سهو يعني چي. يه چيزهايي براي خودش اختراع مي كنه. نماز ظهرش رو داشته مي خونده؛ زنگ مي زنه به من كه: يادم نيست نماز ظهر مي خوندم يا عصر. يا يكي ديگه مي گه: نمي دونم، ركعت سوم هستم يا چهارم. چه كار كنم؟ گفتم: شما كه نور علي نور هستي. براي ما هم دعا كن! حالا مي خواد يه جوري  اين چيزي رو كه خونده جمع و جورش كنه كه ديگه خداي نكرده نخواد بخونه ! خب دوباره بخون. اين چه نمازيه كه ظهر يا عصرش يادت نيست؟‌ مي گه: آقا نمي شه يه سجده اي چيزي بريم حل بشه؟! آخه بي انصاف! مگه چقدر وقتت رو مي گيره؟

توي كتاب تذكره الاولياء اومده، به يكي از عرفاي اهل سنت (كه مثلاً خيلي در دين اداي داغ بودن رو درمي آورده) رسيدند، گفتند: كسي نماز ظهر و عصرش را ندانست كه كدام است، او را چه بايد كرد؟ گفت: آن را بايد خوابانيد و صد ضربه شلاق زد، كه مردک اين چه نمازي بود كه تو خواندي؟!  حالا اين كه ديگه تو دين نيست. اما اين رو مي خوام بگم، واقعاً همينه. حقشه! آخه هر جوري هست مي خواد جفت و جورش كنه. نه به اون هايي كه پونصد بار نماز ظهرشون رو مي خونند كه به دلم نچسبيد، (خدا رحم كنه به هرچي آدم وسواسي هست، كه زودتر از دام شيطون نجات پيدا كنند.) نه به اين كه اين طوريه، يه چيزي خونده، مي خواد ببينه مي شه با يه سجده، از هشت ركعت نماز راحت بشه؟ اينا گروهی هستند كه مسائل نماز را نمي دونند و نمي رن هم ياد بگيرند. «واي بر اين گونه نمازگزاران»