در وضو يك سري مسائل عرفاني خوابيده. حتماً شنيديد كه مي گن:

 «خوشا آنان كه دائم در نمازند.» يكي از معاني دائم در نماز بودن، دائم الوضو بودنه. يعني اونهايي كه عادت كردن دائم وضو داشته باشند، انسانهايي هستند كه دائم در نمازند. نفس اينكه انسان مي ره وضو بگيره يه توجه و تنبهي براش حاصل مي شه. يعني به محض اينكه انسان وضو گرفت و آب رو به صورت و دستاش ريخت يه تنبه و توجهي درش ايجاد مي شه. مخصوصاً  كه اگر اين وضو براي نماز نباشه،  بعضي از ما وضو رو فقط براي نماز مي گيريم، خُب ديگه اينجا، آدم فقط حواسش به نمازه. اما وقتي وضو رو براي نماز نمي گيري، مي بيني كه خود نفس وضو گرفتن، يك نورانيت، تنبه و توجه خاصي رو در تو ايجاد مي كنه.

ببينيم ما تا حالا چه طوري وضو مي گرفتيم؟ اين وضو گرفتني كه بعضي ها ايراد مي گيرن، و مي گن: آقا! اينها وضو مي گيرن كه خودشون رو تميز كنند، خُب بريد خودتون رو بشوييد! يا يه عدۀ ديگه مي گن:  چرا مثل برادران اهل سنت پاهاتون رو نمي شوييد، غافل از اينكه وضو با شستن فرق داره. درسته  «النظافۀ من الايمان»  قبل از وضو گرفتن بايد پاهات رو بشوري، بدنت بايد خوشبو باشه، اين يه بحث ديگه است. اما وضو به معناي شستن نيست، وضو به معناي تزريق نوره. وضو از «ضياء» مي ياد.